Ara Duraklama Dönemi


Yoğun tempo ile çalıştığım dönemlerde fırsat buldukça durum değerlendirmesi yapmaya çalışırım. Çünkü bu çalışmanın verimli olup olmadığını o psikoloji içerisinde anlayamam.

Ara Duraklama Dönemi



Merhaba.

Yoğun tempo ile çalıştığım dönemlerde fırsat buldukça durum değerlendirmesi yapmaya çalışırım. Çünkü bu çalışmanın verimli olup olmadığını o psikoloji içerisinde anlayamam.

Fark ettim ki ara duraklama dönemine girmişim. Bu dönemde; mantıklı düşünmek zorlaşıyor, ilginç fikirlerimin sayısı azalıyor, ürettiğim içeriği 3-4 defa kontrol etmek zor geliyor, gelecek planlarımına odaklanmak zorlaşıyor. Bu duraklamayı en son 0 (sıfır) seviyesi olarak nitelendirdiğim 5 yıl önceki, okullar ve işler arası geçiş döneminde yaşamıştım.

Şimdiki fark biraz daha garip. Şimdi dönemin başlangıç aşamasındayım. Bu psikolojiye neyin sebep olduğunu tam manasıyla bilemiyorum. Birkaç bahanem var ancak gerçek sebebin bunlar olmadığına eminim. Düşüncelerim zihnimde olgunlaşıyor ama dile getirene kadar sanki kum tanesi olup dökülüyor. Düşünceler sanki o kadar cansız. Sessiz düşünceler daha fazla.

Dışarıda beni görenler sadece keyfi kaçmış olarak durumumu yorumlayabilir. Çünkü yine her zamanki gibi işimi yapıyorum, derslerime çalışıyorum, muhabbet ediyorum. Ama eski enerjimin olmadığının farkındayım. Yığınla beni bekleyen görev ve sorumluluklar var. Bunları düşünmek bile şu an bana çok zor geliyor. Aylar önce bunları hesaplamak hiç zor değildi. Bir günün içerisinde 20 farklı iş düşünüp hepsini detaylarına kadar aklıma tutup gelecek planlarını yapabilirdim. Şimdi bu yazıyı yazmak bile zor geliyor.

Bu dönemden geçici uğraşlar, algı dağıtıcı konular bulup kurtulacağım. Böyle hissettiğim dönemlerde bir yanım şu an yaptğım şeyi yapmaya zorluyor. Her ne kadar bu dönem yerimde saymayı kabullenmeye başlasam bile bir yandan savaşmaya devam ediyorum. Zamanı uzun süredir cimri kullanıyorum. Her dakikayı hesaplayıp gelecekte ilgi duyduğum alanlara yönelmek için zamanlar yaratmaya çalışıyorum. Ama bu ara dönemde sanki tüm zamanı çöpe atıyorum gibi geliyor. Olayların farkındayım ve zihnimden hareket geçmem için eylem komutları oluşuyorsa da içimden tam tersi bir komut geliyor.

Durumum birazda maraton koşmak gibi. Yılların deneyimi olsa da sürekli koşamıyorum. Uzun bir süre koşup soluk soluğa kalmış ve dinlemeye ihtiyaç duymuşum gibi. Bu esnada son sürat koşarken biriktirdiğim zaman hızla eriyor. Ve ben nefesimin tekrar eski ritmine dönmesini bekliyorum. Ama bir yandan küçükte olsa adım atıyorum. 


Yorumlar